Jehuda ben Samuel Halevi, geboren omstreeks 1070-1075, was één van de grootste Joodse denkers en dichters. Hij leefde in diverse steden in het huidige Spanje, o.a. in Toledo, Cordoba, Sevilla en Granada. Zijn vader zag er op toe dat hij een gedegen Joodse opleiding kreeg. Halevi studeerde geneeskunde en werd arts, eerst in Toledo, later in Cordoba. Verder schreef hij, zowel proza als poëzie. Zoals alle Joodse intellectuelen in het destijds islamitische Spanje schreef hij proza in het Arabisch en poëzie in het Hebreeuws. Zijn bekendste filosofische werk is de ‘Kuzari’, het boek van de Chazaar, geschreven tegen de achtergrond van de historische bekering tot het jodendom van de Chazaren, een Turks volk in de Kaukasus. Als dichter was hij opmerkelijk veelzijdig. Hij schreef liefdesliederen, drankliederen, rijmende raadsels, maar ook religieuze en filosofische gedichten en synagogale poëzie. Halevi overleed in 1141 in, of op weg naar, Palestina.